Werkplek

Op de verlanglijst voor de verbouwing stonden op nummer 1 en 2 'ruimte' en 'eigen werkplek'. Niet per sé in die volgorde, ik wilde het gewoon alletwee, ik ben een vrouw.
Na de verbouwing heb ik 'ruimte' en 'eigen werkplek'. Het leven is niet zo moeilijk, dat blijkt maar weer. Ok, er stond ook 'mooie inbouwspotjes' op. Dus die kwamen er gelukkig ook. Daar kan ik ontzettend gelukkig van worden; de trap oplopen en dan mijn inbouw spotjes aandoen en de gehele ruimte prachtig verlicht zien worden. Je kan het nog zo mooi inrichten, als de verlichting niet klopt, slaat het nergens op.

Ook wat ruimte betreft, mag de vlag uit. Ik kan mijn yogamat uitrollen, zonder dat ik mijn bureau of bed hoef te verschuiven. Liggend op mijn mat, kan ik alles doen, zonder ook maar iets binnen een meter omver te stoten. Best fijn, als je voorheen bijna met je hoofd onder het bed moest liggen om een redelijke plank uit te voeren.

En dan mijn 'eigen werkplek'. Daar ben ik misschien nog wel het meest blij mee. Een eigen bureau, met mijn eigen spullen. Die ik er gewoon op kan laten liggen, zonder ze kwijt te raken (als vrouw in huis met 4 mannen in 1 huis weet ik inmiddels, manen 'vergeten' geleende spullen terug te leggen). Maar ook een eigen werkplek, waar niet meer de rommel van eerder genoemde 4 mannen rondslingert. Want ook dat weet ik inmiddels uit ervaring; mannen vergeten ook hun eigen spullen terug te leggen.
Een eigen werkplek, met een langgewenste inspiratiemuur erachter. Was mijn lief echt heel blij mee, een gat boren in de nieuwe muur voor een prikbord moet dat nou? Toch maar even gewacht tot hij even de deur uit was. Mooie foto's, grafische details, teksten, alles wat ik inspirerend vind, gaat aan de muur. Klaar om aan de slag te gaan dus.

Nu alleen nog de wifi optimaal daarboven. Dan hoef ik mijn blogs tenminste niet meer beneden in de woonkamer te schrijven, tussen rondslingerende spullen van de 4 bovengenoemden, maar gewoon op mijn 'eigen werkplek'.

Mijn leen bureau

Nu de verbouwing maandag eindelijk van start gaat (steeds werd het uitgesteld vanwege de regen) is het moeilijk om me in te houden niet al van alles voor de nieuwe kamers te kopen.

De kamer van de jongste en oudste zijn inmiddels klaar, maar er valt nog genoeg te kopen voor de kamer van mijn lief en mij en de kamer van onze middelste (gelukkig maar!).

Een normaal mens zou zich waarschijnlijk inhouden tot de hele verbouwing afgerond is, maar ik kan het niet. Onze middelste wilde graag een serieus bureau, net als zijn grote broer. Prima, u vraagt, wij draaien. Laat dat speuren naar serieuze meubelstukken nou net één van mijn favoriete bezigheden zijn. Dus zo gezegd zo gedaan. Een waanzinnig mooi donker legergroen Gispen bureau is het resultaat van mijn speurwerk. Fijn dichtbij op te halen, en nog voor een goede prijs ook, mijn lief blij. Minder blij werd hij van het ophalen (ik vind, hij haalt); loodzwaar en amper demontabel. Maar hij is een doorzetter en nu staat er dus een prachtige vintage Gispen in onze woonkamer en ben ik er stiekem een beetje verliefd op geworden. Als de verbouwing straks klaar is, gaat hij naar de kamer van de middelste. Maar zoals het met verbouwingen gaat, die worden hier en daar uitgesteld. Helemaal niet erg, tot die tijd geniet ik er van.

Happy New Year?

Als je klein bent, heb je niet zoveel in te brengen over de invulling van de feestdagen. Tenminste, ik kan me niet herinneren dat mijn ouders mij vroeger ooit vroegen; goh Astrid, wat zou jij nou met kerst en oud en nieuw willen doen?

Niet echt een ramp, maar als je klein bent, duren heel uitgebreide diners op kerstdagen en Nieuwjaarsdag bij je opa en oma gewoon echt heel lang. Misschien dat ik daarom Nieuwjaarsdag de meest verschrikkelijke dag van het jaar ben gaan vinden. Al die dagen van kerstdiners (wij begonnen altijd al op Kerstavond) en feesten (Oud en Nieuw) en dan Nieuwjaarsdag, als je omviel van de slaap, eerst in de ochtend naar je ene opa en oma, de zoveelste oliebol naar binnen schuiven (als je afsloeg, kreeg je er toch eentje, voor de gezelligheid) en naar het schansspringen op tv kijken. Om vervolgens 's avonds bij je andere opa en oma aan te schuiven voor weer zo'n lange, uitgebreide zit. Het enige lichtpuntje op deze dag was gek genoeg mijn grote broer (Willem, let je even op). Want hij zat in het zelfde schuitje als ik en dat zorgde voor een tijdelijke wapenstilstand tussen ons als broer en zus. Als we een beetje leuke avond wilden hebben, zat er niks anders op dan zelf iets ludieks te verzinnen en dat deden we dan ook.

Oma had op zolder namelijk een oude nylon slaapzak en op de trap een dikke, dikke laag tapijt en de combi van die twee, dat bood perspectief! Wij sleten onze Nieuwjaarsdag- en avond door samen in een slaapzak, als een soort bobslee, van de trap van opa en oma af te denderen. Moet er nu niet meer aan denken, maar een lol dat we hadden! De jongens doen het hier ook wel eens, op een matras, want geen tapijt op de trap, maar...zoals bij mijn oma thuis wordt het niet meer, want wij gingen keihard (of heb ik dat beeld verheerlijkt?). Dat bobsleeën was ons hoogtepuntje op Nieuwjaarsdag, blij als we waren dat we even niet aan tafel hoefden te zitten. Nooit een opa, oma, ouder of oom of tante die we hoorden klagen. Misschien dat mijn moeder een keer haar hoofd om de deur heeft gestoken en iets riep in de trant van: doen jullie voorzichtig jongens? Maar dat was meer voor de vorm, denk ik. De volwassenen waren waarschijnlijk allang blij dat wij ons wisten te vermaken, zonder dat zij daar iets voor hoefden te doen. Konden zij verder met het Nieuwjaarsdiner.

Dat ga ik later als ik groot ben, écht niet doen, dacht ik altijd. En een voordeel aan volwassen zijn, is dat je dat allemaal zelf mag beslissen. En dat heb ik gedaan; Nieuwjaarsdag hoeven we hier in huis helemaal niks, nergens naar toe, geen diners, pyjamadag all day. Heerlijk.  Zo ook weer dit jaar. Maar je weet natuurlijk nooit of je er goed aan doet. Misschien krijg ik later wel het verwijt van de jongens dat wij op Nieuwjaarsdag nooit iets deden. Maar dat mogen ze dan lekker zelf oplossen.

Happy New Year!